De 2e dag van de Tulpenrallye zit er weer op!

4 mei 2016

De tweede dag was weer als vanouds, heel vroeg op en met je ogen nog half dicht aan de start staan. Het was wel een hele bijzondere rit, met veel mooie gebieden en behoorlijk klimmen in de bergen.

Na een toch wel zware 1e dag, moesten we weer vroeg uit de veren voor de tweede dag. Vanuit Milaan gingen we of weg naar Feldkirch in Oostenrijk. Tijd om te shoppen in Milaan hadden we niet, want we kwamen pas rond 21:00 uur aan in Milaan en moesten daarna nog aan tafel. Met een aantal andere deelnemers hebben we nog geprobeerd om te ontleden wat we kregen te eten, maar helaas niemand kon ons hierbij helpen. Het was niet warm en had geen smaak, maar waarschijnlijk voldoende voedingsstoffen om ons de tweede dag door te helpen.

We zijn met de zon op ons voorhoofd vertrokken en moesten vrijwel direct richting de bergen. Op naar Oostenrijk en daar moet je wel behoorlijk wat klim en daalwerk voor verrichten. Gelijk bij de start hadden we onze eerste hindernis. De afslag die wij moesten nemen was door de brandweer, politie en nog veel meer auto's met strepen en lampen afgesloten, maar zoals dat gaat bij de Tulpenrallye.......we proberen de afslag toch te nemen. Alle Italiaanse hulptroepen waren gelijk in paniek. Welke gekken, met auto's die nog net kunnen en mogen rijden, gaan dwars door alle linten en pionnen heen. Helaas we moesten terug en dan is het zoeken naar een alternatieve route. Maar voor ons geen probleem, want  driver Ron Hageraats is bijna zelf een soort Tomtom en komt overal, door simpelweg even om zich heen te kijken en gewoon even keren waar het eigenlijk niet mag.

Eindelijk hadden we de weg gevonden en konden we aan onze bergbeklimming beginnen. Een weg waar nog net een Mercedes op past, met werkelijk allen maar bochten, hebben wij met ongeveer 100 km/uur getrotseerd. Passeren is niet mogelijk, dus elke bocht is weer een beleving. Komt er wel of niet een tegenligger is de vraag die je jezelf elke keer weer afvraagt. Maar dan rijden we achter een vrachtwagen en die is zeker niet te passeren. Hoe doen Italianen dat dan, vraagt u zich waarschijnlijk af? Die gaan gewoon meedoen met de wedstrijd en rijden dan ook maar 100 km/uur over een weg van net 2 mtr breed en haarspeld bochten, zodat je net een vangrail of bergwand raakt. Geweldig om dit mee te maken en prachtig zoals Italianen hier mee omgaan. We hebben zitten genieten in de auto en de chaufeur bedankt voor zijn prestatie.

Eenmaal aangekomen in Oostenrijk, werden we weer geconfronteerd zoals het weer bij ons in Nederland de laatste tijd was......volop regen! Als je dan hoog in de bergen aan het toeren bent, dan wisselt regen af en toe in natte sneeuw en dan weer regen. Jammer om zo aan de komen in Feldkirch, want bij de finish hebben we nog even gezocht naar toeschouwers, maar helaas er was niemand te bekennen.

We zijn wel trots, dat we als 3e zijn geeindigd vandaag. Dat maakt het wel weer spannend voor de volgende dag. Wij zijn er klaar voor en gaan weer lekker vroeg naar bed en morgen weer fris en fruitig bij de start.